Gisteravond medekunstenaars voor de Open Art Fair ontmoet bij Dogarthouse.
Geweldige ontvangst en leuke mensen ontmoet deze avond.

Nu op naar de Open Art Fair van 8 t/m 12 september in de Jaarbeurs te Utrecht.
Komt allen Dogarthouse standnummer 3.63.
Ik ben aanwezig op de charity night op 10 september

http://www.openartfair.nl/pagina.php?lan=nl

Ik ben benieuwd of er mensen van het kunstforum op twitter zitten?

‘Rozengeur en maneschijn’ heette hun eerste duo-expositie. Zo’n titel zet al meteen de toon: het gaat hier om nostalgie met een knipoog.
Vanaf 14 oktober tot en met 12 november 2006 was het werk van Nelleke Ponsteen (Nunspeet, 1958) en Adrie van Zalk (Elspeet, 1955) te bezichtigen in de Catharinakapel te Harderwijk.
Beiden volgden de studierichting Vrije Kunst aan de Hogeschool voor de Kunsten te Arnhem. Ondanks hun uitgebreide lijst met wapenfeiten wordt dit de eerste keer dat ze behalve als echtpaar ook als nauw samenwerkende collega’s naar buiten treden.

door Margaretha Coornstra
Ja, ze zaten allebei op dezelfde kunstacademie. En nee, daar hebben ze elkaar niet leren kennen. Nelleke lag nog in de kinderwagen waarmee haar moeder langs de ouderlijke woning van Adrie kuierde, toen die als dreumes van drie voor het raam stond te wuiven. Vijftien jaar later pas kwam het tot een echt gesprek. En nu zijn ze alweer dertig jaar samen.
Nelleke Ponsteen baseert haar acrylschilderijen op oude familiekiekjes. “Die breng ik eerst terug tot kleurvlakken,” licht ze toe.“Via de kleur wil ik dan weer accentueren wat voor mij de essentie is.” Adrie: “Op die manier vergroot je details uit, die de kijker anders meestal ontgaan. Bijvoorbeeld een kind dat bij nader inzien toch nèt een beetje verdrietig kijkt. Zo krijgt de afbeelding een extra lading.”
Het werk van schilderes Nelleke en multimedia-kunstenaar Adrie vertoont onmiskenbaar verwantschap. Beiden zijn ze voornamelijk figuratief bezig, al vervormen ze de realiteit naar eigen inzicht. Motieven en personages uit Nellekes pop-art-collages keren terug in de korte films van Adrie. Ook gebruiken ze vaak dezelfde kleuren: veel roze, paars, felgroen en kobaltblauw. Toch wordt de strekking daardoor niet automatisch vrolijk. Vooral de woordenloze filmverhaaltjes van Adrie hebben een tragikomische ondertoon. Heimwee en humor strijden om de voorrang. Iets wat hijzelf bevestigt noch ontkent, omdat hij de interpretatie nadrukkelijk aan de kijker wil overlaten.
Ze werken veel samen. Niet alleen fungeren ze als elkaars model, ook verwerken ze dezelfde foto’s, oud speelgoed en andere ‘gevonden voorwerpen’ in hun creaties. “Maar het belangrijkste is toch dat we steeds van gedachten wisselen en elkaar bevragen,” vindt Nelleke. Adrie stemt daar grif mee in: “De technische mogelijkheden van de computer zijn vrijwel onbeperkt. Als je in je eentje zit te experimenteren, kan die techniek een loopje met je nemen. Dan is het wel handig om iemand naast je te hebben die vraagt: zeg, waar gáát dit eigenlijk over?” Nelleke: “Maar ook als we naar een museum zijn geweest, hebben we naderhand eindeloze gesprekken: wat vond jij er nou spannend aan en waarom? Het blijft wederzijds inspireren en stimuleren. We raken nooit uitgepraat.”

© Margaretha Coornstra, Wegener Media, 2006 

’t HARDE/EPE –  De mens is haar favoriete onderwerp. Menselijke emotie, oogopslag, lichaamstaal – dat is wat Nelleke Ponsteen fascineert. “Zoals jij me nu bijvoorbeeld aankijkt, wat doet dat met mij? Is dit aandacht, belangstelling..? Zulke momenten wil ik schilderen. De essentie van iemands blik vangen, dat vind ik heftig, dat ontroert me. Vooral de mimiek van kinderen. Die zijn nog zo primair, zo natuurlijk.”

Een simpele gevormde stoel, maar dan in viervoud op z’n kop gezet en in aflopende tinten rood gespoten. Ziedaar het ontwerp waarmee kunstenaar Elt de Boer een opdracht kreeg voor de Keukenhof te Lisse. Het proefmodel in triplex boog sierlijk naar buiten, als reusachtige bladeren, waardoor onbedoeld een geabstraheerde groeivorm ontstond. Hetzelfde verschijnsel doet zich voor bij de definitieve uitvoering in plaatijzer. Het 1, 80 meter hoge beeld staat sinds enkele weken in het oude gedeelte van de Keukenhof. Omgeven door hoge beukenbomen en bloembedden in overeenstemmende kleuren. “Prachtig organisch in de omgeving ingepast,”zegt Elt de Boer tevreden.

Precies 30 jaar geleden gingen de twee hanzestadjes Haselünne en Elburg een partnerschap aan. Via sociaal-culturele uitwisseling wilde men internationale vriendschapsbanden opbouwen. Het speciaal opgerichte Sint Nicolaasgilde nodigde al eerder Haselünner kunstenaars uit voor een expositie in Elburg. Voorzitter Bob Middelburg opperde dat dit jaar dat ‘de twee Inekes’ in Haselünne zouden exposeren: schilderes Ineke Holthuis en beeldhouwster Ineke Zwijnenburg. ‘De Inekes’ kenden elkaar nog niet, maar zijn heel tevreden met de combinatie. “Ons werk past prachtig bij elkaar,” zegt Ineke Zwijnenburg. De expositie in het Rathaus duurt van 29 maart t/m 25 april.

ELBURG – Onlangs dineerde ik bij een vriend in het Gooi. Klinisch design-interieur, steriele glazen eettafel. Maar o verrassing: wat ontdekte ik daar onder mijn strakbelijnde bordje? Lieflijke. warngetinte bloemmotieven, gesigneerd: Rian Withaar.

DOORNSPIJK – Eigenlijk tekent, schildert en boetseert ze al vanaf haar jeugd. “Op de middelbare school wilden ze me naar de kunstacademie hebben,” zegt Julia Jiskoot. “Maar ik wou toen zelf niet. Ik dacht: o jee, dan moet ik me daar elke dag mee bezighouden en zo... Daar was ik nog niet aan toe.” Toch bleef ze onstuitbaar creatief bezig. En toen ze in 1995 plotseling opdrachten kreeg voor muurschilderingen, besloot ze alsnog van haar hobby haar beroep te maken.

Eenkennig is Julia niet. Gretig pakt ze alle materialen aan: acrylverf, olieverf, klei, natuursteen, kunststoffen, beton. “Het liefst gebruik ik van alles door elkaar.” Ook haar stijlen lopen uiteen; van figuratief tot abstract, zowel realistisch als surrealistisch, met soms een sprankje Jugendstil.
Haar blokhut-achtig atelier, verscholen in het lover van Bospark Dennenrhode, toont een kleurrijke collectie waar de energie en het enthousiasme vanaf spatten.